Ο ελληνικός τουρισμός αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της οικονομίας. Δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, στηρίζει τις τοπικές κοινωνίες και συμβάλλει καθοριστικά στα δημόσια έσοδα. Για τον λόγο αυτόν, οι αποφάσεις που αφορούν τη χωροταξική οργάνωση του τουρισμού έχουν τεράστια σημασία και επηρεάζουν όχι μόνο τις επιχειρήσεις, αλλά και την ίδια την αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας.

Ο ξενοδοχειακός κλάδος ζητούσε εδώ και χρόνια ένα σύγχρονο και λειτουργικό χωροταξικό πλαίσιο. Ένα ορθολογικό και βασισμένο στη σύγχρονη πραγματικότητα Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό μπορεί να δημιουργήσει σταθερούς κανόνες, ασφάλεια δικαίου και ένα πιο αξιόπιστο περιβάλλον για επενδύσεις.

Ωστόσο, ένα πλαίσιο βασισμένο σε λανθασμένες επιλογές, αυστηρούς οριζόντιους περιορισμούς και γενικές απαγορεύσεις μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά αναπτυξιακά εμπόδια. Το χωροταξικό δεν πρέπει να λειτουργεί ως μηχανισμός απαγορεύσεων, αλλά ως στρατηγικό εργαλείο κατευθύνσεων.

Είναι λάθος να επιβάλλονται ενιαίοι περιορισμοί χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής. Η Ελλάδα δεν είναι μια ενιαία τουριστική αγορά. Άλλες ανάγκες έχει ένα μικρό νησί, άλλες μια ορεινή περιοχή και άλλες ένας ώριμος τουριστικός προορισμός, όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Κέρκυρα και η Κως.

Για τον λόγο αυτόν, οι ειδικές ρυθμίσεις πρέπει να καθορίζονται μέσα από τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια, όπου μπορεί να γίνει σωστή αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών, των υποδομών, της αναπτυξιακής δυναμικής και των περιβαλλοντικών αντοχών κάθε τόπου.

Ακόμη ένα σημαντικό ζήτημα είναι η έννοια της φέρουσας ικανότητας. Η φέρουσα ικανότητα δεν είναι ένα σταθερό μέγεθος. Πρόκειται για έναν δυναμικό δείκτη που μεταβάλλεται ανάλογα με τις υποδομές, την τεχνολογία, τις επενδύσεις και την οργάνωση κάθε περιοχής.

Ασφαλώς η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και του οικιστικού τοπίου είναι απαραίτητη. Ωστόσο, η προστασία αυτή δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε νέους περιορισμούς για τις νόμιμες και οργανωμένες τουριστικές επενδύσεις. Παράλληλα, απαιτείται ουσιαστική αντιμετώπιση ζητημάτων που επηρεάζουν τη βιωσιμότητα των προορισμών, όπως η ανεξέλεγκτη εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και οι πιέσεις που ασκούνται στις τοπικές υποδομές.

Η συζήτηση για το νέο χωροταξικό πλαίσιο αφορά συνολικά το μοντέλο ανάπτυξης που θέλει να ακολουθήσει η χώρα τα επόμενα χρόνια. Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη, την προστασία του περιβάλλοντος και την ποιότητα ζωής των τοπικών κοινωνιών.

Η χώρα χρειάζεται ένα χωροταξικό που θα στηρίζει πραγματικά τη βιώσιμη ανάπτυξη και το μέλλον της ελληνικής φιλοξενίας. Ένα πλαίσιο που θα προστατεύει το περιβάλλον χωρίς να εμποδίζει την υγιή ανάπτυξη και τις επενδύσεις που έχει ανάγκη ο ελληνικός τουρισμός.